Εάν επιθυμείτε να επισκεφτείτε το χώρο των οχυρών επικοινωνήστε μαζί μας

ΜΑΘΗΤΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ "Η ΜΆΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ"

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΜΑΘΗΤΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ «Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ»

ΔΙΗΓΗΜΑ

1ο ΒΡΑΒΕΙΟ

ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΣΤΟΝ ΣΤΡΥΜΩΝΑ

Στις 7 Απριλίου του 1941, η ώρα μία το μεσημέρι, ο Αχιλλέας
Ρένος δέχεται επίθεση από τους Γερμανούς στο πολυβολείο Π2. Το
ίδιο βράδυ στις 12 η ώρα οι Γερμανοί είχανε σχεδιάσει να τον
μεταφέρουν στα νέα κατεκτημένα εδάφη της Γερμανίας για να τον
ανακρίνουν. Το σχέδιο άρχισε να γίνεται από σκέψη, πράξη στην
ώρα που είχε κανονιστεί.
Καθώς οι Γερμανοί στρατιώτες διέσχιζαν τον ποταμό
Στρυμώνα με τις βάρκες τους, η βάρκα που μετέφερε τον δεμένο
Αχιλλέα Ρένο παγιδεύτηκε. Οι ντόπιοι είχαν τοποθετήσει
συρματοπλέγματα για να εμποδίσουν τους Γερμανούς να φύγουν.
Τότε ο Αχιλλέας άρπαξε την ευκαιρία να τους ξεφύγει και το πέτυχε
μιας και ήξερε καλά την περιοχή. Ένας ντόπιος κρυμμένος μέσα
στις καλαμιές του ποταμού τον βοήθησε να λύσει τις αλυσίδες και
να κολυμπήσει μέχρι την όχθη του ποταμού. Ακούστηκαν
πυροβολισμοί και κυνηγητό, όμως είχαν καταφέρει να διασχίσουν
το δρόμο τρέχοντας μέσα στο πυκνό σκοτάδι. Χώθηκαν μέσα στο
δάσος για το Ρούπελ.
Κοντοστάθηκαν λιγάκι όταν κατάλαβαν ότι τους είχαν
ξεφύγει. Ο Αχιλλέας και ο σωτήρας του βρεγμένοι όπως ήταν από
την κορυφή ως τα νύχια, δεν είχαν άλλη επιλογή παρά μόνο να
συνεχίσουν μέχρι να φτάσουν στο Ρούπελ. Ξαφνικά,το ξημέρωμα,
βλέπουν κάτι να κουνιέται κάτω στο χώμα. Όταν πλησίασαν
αντίκρισαν έναν Γερμανό αιμόφυρτο και σοβαρά τραυματισμένο.
Εκείνος φοβισμένος έβγαλε μια φωτογραφία από τον κόρφο του
που έδειχνε τη γυναίκα του και το παιδί του. Φοβούμενος ότι θα τον
αποτέλειωναν προσπάθησε να τους ευαισθητοποιήσει.....

Χωρίς να το πολυσκεφτούν,

έβγαλε ο σωτήρας του Αχιλλέα το
μπουκάλι του με το νερό και του έδωσε να πιει. Προσπάθησε να του
δώσει πρώτες βοήθειες χωρίς να σκεφτεί καθόλου τις διαφορές που
τον χώριζαν και τον πήρε μαζί του στους ώμους του για το Ρούπελ.
Μετά από περπάτημα αρκετής ώρας έφτασαν στο οχυρό. Εκεί
τον περίμεναν οι άνθρωποί του. Ήξεραν ότι θα έφτανε ως εκεί, ήταν
γενναίο παλικάρι ο Αχιλλέας. Το πρώτο που τους ήταν:
- Πάρτε τον γρήγορα στο ιατρείο αιμορραγεί!
Αυτοί ενώ κατάλαβαν ότι ήταν Γερμανός δεν έφεραν
αντίρρηση. Μέτα από λίγη ώρα ο τραυματισμένος Γερμανός ήταν
καλά και χαρούμενος τους ευχαριστούσε.
Η μεγαλοψυχία και γενναιότητα του Αχιλλέα τον είχαν σώσει.
Οι Έλληνες πάντα πρόσφεραν και συνεχίζουν να προσφέρουν
απλόχερα βοήθεια στον συνάνθρωπό τους. Δύο αρετές που
χαρακτήριζαν και χαρακτηρίζουν τους Έλληνες...παλικαριά και
ανθρωπιά!

Βεζυργιαννίδης Στέλιος
Μόλος Κωνσταντίνος
Παπαστεφάνου Βασίλης
Ε΄ τάξη - 12ο Δημοτικό Σχολείο Σερρών

 

2ο ΒΡΑΒΕΙΟ

                       

 

                            Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΟΧΥΡΟ ΡΟΥΠΕΛ

 

                       

                       Ρ όδα φυτέψτε αμάραντα

                       Ο λόγυρα στο χώμα

                       Υ μνώντας τους αθάνατους

                       Π ου κείτονται από κάτω

                       Ε κείνοι το αίμα έδωκαν

                       Λ εύτεροι εμείς να ζούμε

                  

 

 

 

                        

  Η  Μάχη των Οχυρών 6-10 Απριλίου 1941

Μεταξύ 6ης και 9ης Απριλίου 1941 οι Γερμανοί επιτέθηκαν ταυτόχρονα με όλες τους τις δυνάμεις σε μια σειρά ελληνικών συνόρων, που είχαν ανεγερθεί κατά μήκος  των βόρειων ελληνικών και απαρτίζουν τη λεγόμενη <<Γραμμή Μεταξά>>.

Οι λιγοστοί έλληνες υπερασπιστές των οχυρών προβάλλουν ηρωική αντίσταση στα συγκροτήματα της Ροδόπης, του Ρούπελ, των Παλιουριών, του Ιστίμπεη, της Κελκαγιάς και του Νευροκοπίων εκπλήσσοντας δυσάρεστα τους Γερμανούς.

10 Απριλίου 1941. Στρατιώτες της φρουράς του Ρούπελ αποχωρούν συντεταγμένα από το οχυρό μετά την παράδοσή του. Η περηφάνια στο πρόσωπο του δείχνει στους παριστάμενους Γερμανούς ότι δεν ηττήθηκαν.

10 Απριλίου 1940. Η σβάστικα υψώνεται στο οχυρό Παλιουριώνες. Σύμφωνα με ελληνικές πηγές οι Γερμανοί ανάρτησαν τη σημαία τους μόνο μετά την αποχώρηση και του τελευταίου Έλληνα στρατιώτη.

Στρατιώτες μεταφέρουν το σώμα συντρόφου τους για ταφή.

 

                             Η μάχη στο οχυρό Ρούπελ

H γερμανική επίθεση εκδηλώθηκε στις 05:15 της 6ης Απριλίου.

Για τον κανονισμό των βολών πυροβολικού είχε μεταφερθεί στα βόρεια του Στρυμόνα ένα δέσμιο στη γη αερόστατο, η παρουσία του ήταν προκλητική καθώς η ελληνικές δυνάμεις στερούσαν από αεροπορική κάλυψη. Ελάχιστα λεπτά αργότερα άρχισαν οι επιθέσεις από αεροσκάφη στούκας, στόχος τους εκτός από το οχυρό ήταν και το Κέντρο Αντίστασης Καπίνας.

 

Η γερμανική επίθεση στα ανατολικά του Ρούπελ

Στα ανατολικά του αριστερού υποτομέα του Συγκροτήματος Σιδηροκάστρου έδρασαν τα τάγματα ΙΙ/125 & ΙΙΙ/125, όπου σύμφωνα με το σχέδιο της επίθεσης έπρεπε πρώτα να καταλάβουν το ύψωμα 350 στο διάκενο των οχυρών Ρούπελ-Καρατάς. Για να μην  καταληφθεί το ύψωμα πολέμησαν, η διμοιρία του φυλακίου Κούλας, και του 3ου λόχου προκάλυψης.

Το ΙΙ/125 τάγμα πλησίασε, στις 06:40, το ύψωμα 350 και το κατέλαβε με αιφνιδιαστική επίθεση, ακολουθούμενο από το ΙΙΙ/125.

 

Επίθεση του ΙΙΙ/125 γερμανικού τάγματος

Εκμεταλλευόμενοι τις πτυχώσεις του εδάφους, οι Γερμανοί έφθασαν σε απόσταση 200 μ. από τα έργα του οχυρού Ρούπελ. Οι υπερασπιστές του οχυρού μαζί με την βοήθεια του Καρατάς και του πυροβολικού κατάφεραν να αποκρούσουν και της τρεις επιθέσεις του τάγματος.

 

Διείσδυση του ΙΙ/125 γερμανικού τάγματος στα νώτα του Ρούπελ

Οι Γερμανοί του ΙΙ/125 τάγματος υποβλήθηκαν σε παρόμοιες δοκιμασίες, αλλά ήταν ο μόνος πραγματικός κίνδυνος για τις ελληνικές δυνάμεις καθ’όλη την διάρκεια του αγώνα. Από τους 100 άντρες πέρασαν οι 60 με μια ομάδα βαρέων πολυβόλων και μια ομάδα διαβιβαστών.

Οι υπόλοιποι λόχοι του τάγματος γνώρισαν την καταστροφή. Ο 5ος λόχος σχεδόν διαλύθηκε. Ο 8ος κατάφερε να περάσει το βράδυ της 6-7/4 και ενώθηκε με τα υπόλοιπα τμήματα το μεσημέρι της 7/4 με πολύ μεγάλες απώλειες.

Την αυγή του 7ης Απριλίου συγκροτήθηκαν τρεις περίπολοι του Ρούπελ με αποστολή την εκκαθάριση της περιοχής από τους εχθρούς και την αποκατάσταση της τηλεφωνικής επικοινωνίας. Αποτέλεσμα αυτής της περιπολίας ήταν η σύλληψη 14 αιχμαλώτων με 3 συσκευές ασυρμάτου και 2 όλμους. Επίσης δεν έλειψαν οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί, μάλιστα στις 7-8/4 τα στούκας χρησιμοποίησαν βόμβες  500 κιλών.

Η υποχώρηση των Γερμανών και οι μικρές απώλειες των Ελλήνων υπερασπιστών ανύψωσαν το ηθικό των Ελλήνων.

 

Αγώνες εναντίον των Γερμανών στα νώτα του Ρούπελ

Η παρουσία των Γερμανών στα νότια του οχυρού Ρούπελ απασχόλησε τις ελληνικές δυνάμεις. Η διμοιρία αρμάτων που θα ενεργούσε με το απόσπασμα του Παπαχατζή δεν χρησιμοποιήθηκε λόγω εδαφικών δυσχερειών.

Εναντίον των Γερμανών που είχαν καταλάβει το παρατηρητήριο της 7ης πυροβολαρχίας στο ύψωμα Τεπελάρ κινήθηκαν δύο διμοιρίες του 3ου λόχου υπό των Νιάνου και Παπαχατζή υπό τον ανθυπολοχαγού Καρατζά. Μετά από ολοήμερη μάχη, οι ελληνικές δυνάμεις κατάφεραν να απωθήσουν τους Γερμανούς στο ύψωμα Γκολιαμά ανάμεσα στο χωριό Κλειδί και το λόφο Λουτρών.

Στις 6:00 το πρωί της 8ης Απριλίου το οχυρό Ρούπελ δέχτηκε νέο σφοδρό βομβαρδισμό από την αεροπορία και το πυροβολικό, που συνεχίστηκε όλη την ημέρα.

Οι Γερμανοί του ΙΙΙ/125 τάγματος ετοιμάστηκαν για νέα επίθεση με τρεις ομάδες εδάφους και μία διμοιρία σκαπανέων.

Για το σκοπό αυτό ενισχύθηκε με δύο διμοιρίες του 13ου και 14ου λόχου. Οι απώλειες του οχυρού την ημέρα αυτή ήταν ένας νεκρός και τέσσερις τραυματίες οπλίτες ενώ οι υλικές ήταν ελάχιστες. Σημαντικές, αντίθετα, ήταν οι απώλειες του εχθρού. Ενέργειες για την εξουδετέρωση των Γερμανών στα νώτα του Ρούπελ.

Πιο σοβαρή ήταν η κατάσταση στα νότια του οχυρού αφού το ΙΙ/125 τάγμα ενισχύθηκε από την κάθοδο των Γερμανικών Δυνάμεων της 5ης Ορεινής Μεραρχίας στα δυτικά του Στρυμόνα.

Η κατάσταση χειροτέρεψε για την ελληνική πλευρά γιατί η Ομάδα Μεραρχιών διέταξε τα τάγματα του 41 Συντάγματος Πεζικού να επιστρέψουν στης αρχικές τους θέσεις μάχης. Η κατάσταση ήταν κρίσιμη καθώς η επόμενη προγραμματισμένη ενέργεια ήταν η διάβαση του Στρυμόνα από την 5η Ορεινή Μεραρχία.

 

9 Απριλίου

Το οχυρό Ρούπελ υπέστη βομβαρδισμούς πυροβολικού και αεροπορίας και την ημέρα αυτή. Μέχρι το μεσημέρι οι βομβαρδισμοί ήταν μικρής έντασης αλλά από τις 14:00 μετατράπηκαν σε σφοδρούς. Στις 12:30, όμως, όταν επρόκειτο να εφορμήσουν τα τμήματα κρούσης, το ελληνικό πυροβολικό εξαπέλυσε στους χώρους εξόρμησης το φονικό πυρ και προκλήθηκαν πολλές και βαριές απώλειες στους Γερμανούς. Μετά από αυτό τα γερμανικά τμήματα άρχισαν να οπισθοχωρούν. Οι απόλυες του οχυρού ήταν πέντε νεκροί και έντεκα τραυματίες. Στις 17:00 προσήλθαν Γερμανοί κήρυκες για να γνωστοποιήσουν την συνθηκολόγηση του ΤΣΑΜ ζητώντας την παράδοση του οχυρού.

Ο Διοικητής του Οχυρού , Ταγματάρχης Γεώργιος Δουράτσος απάντησε ότι τα οχυρά δεν παραδίδονται αλλά καταλαμβάνονται και ότι θα συνεχίσει τον αγώνα στερούμενος άλλων διαταγών.

Ο κήρυκας διαβεβαίωσε στην στρατιωτική του τιμή ότι δεν επρόκειτο για απάτη και όρισε συνάντηση για την 6:00 της επόμενης 10/4.

Το οχυρό επικοινώνησε με τη Μεραρχία όπου κοινοποίησε την συνθηκολόγηση. Η αντίδραση των ανδρών του οχυρού ήταν ότι ο αγώνας έπρεπε να συνεχιστεί.

Την επομένη 10 Απριλίου 1941 έλαβε χώρα η παράδοση του οχυρού.

Γερμανοί στρατιώτες στο οχυρό Ρούπελ.    

 

Γεώργιος Δουράτσος:

Ο υπερασπιστής του Ρούπελ.

«Στο εξής δεν θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες», το είπε δεν το είπε ο Τσόρτσιλ, η ουσία του παραμένει και αποδεικνύεται από κάτι απίστευτες ιστορίες θάρρους και αγνού πατριωτισμού σαν τις περιπέτειες του Οχυρού Ρούπελ.

Ως σύγχρονος Λεωνίδας, ο διοικητής του οχυρού Γεώργιος Δουράτσος αρνείται να υποκύψει στον εχθρό, αρνείται να υπακούσει στο φιρμάνι για παράδοση που φτάνει στα αυτιά του και εκτοξεύει ένα «μολών λαβε» που θα έκανε υπερήφανους τους αρχαίους Σπαρτιάτες για την πορεία του νεοελληνικού έθνους.

Αυτός βέβαια δεν είχε 300 άντρες, είχε μερικούς παραπάνω ταλαιπωρημένους και μπαρουτοκαπνισμένους στρατιώτες, που πολέμησαν ωστόσο με τέτοια ψυχή που ο άθλος τους θα σφράγιζε τις περιπέτειες των ναζί στον τόπο μας και θα προοιώνιζε τη λυσσαλέα αντίσταση των Ελλήνων στα μήκη και τα πλάτη της επικράτειας.

Η αντίσταση του Οχυρού Ρούπελ στα ελληνο-βουλγαρικά σύνορα έμεινε στην Ιστορία σαν παραμύθι, ένας λαϊκός θρύλος που μεταφέρθηκε από γενιά σε γενιά στέλνοντας στο πάνθεο των ηρώων τους απλούς φαντάρους και τον διοικητή τους που υπερασπίστηκαν με αυτοθυσία την πατρίδα.

Κόντρα σε κάθε πρόβλεψη και σε πείσμα μεγάλο της Ιστορίας, αποκρούουν όλες τις επιθέσεις του γερμανικού συντάγματος! Οι μάχες ήταν σφοδρές και συνεχίζονται για μέρες. Στις 9 Απριλίου το οχυρό βομβαρδίζεται βαριά από αέρα και έδαφος και στις 5:00 το απόγευμα οι Γερμανοί απαιτούν τη συνθηκολόγηση των υπερασπιστών.

«Τα οχυρά δεν παραδίδονται. Καταλαμβάνονται», απαντά ο ταγματάρχης. Αυτός και οι άντρες του είναι αποφασισμένοι να δώσουν και τη ζωή τους ακόμα για να κρατήσουν το Ρούπελ. Και απ’ ότι φαίνεται, το εννοούσαν. Παρά τον βαρύ βομβαρδισμό μάλιστα, οι οπλίτες του Δουράτσου μοιάζουν να το διασκεδάζουν, καθώς οι επιθέσεις του εχθρού αποκρούονται με μικρές απώλειες.

Οι γερμανοί αγγελιοφόροι επανέρχονται και ενημερώνουν τον ταγματάρχη πως ο αγώνας του είναι μάταιος, καθώς έχει ήδη υπογραφεί η συνθηκολόγηση στη Θεσσαλονίκη μεταξύ του διοικητή του Τμήματος Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας, αντιστράτηγου Μπακόπουλου, και του διοικητή της 2ης Γερμανικής Τεθωρακισμένης Μεραρχίας, αντιστράτηγου Φάελ.

Ο Δουράτσος αρνείται και πάλι: «Εμείς διαταγές δεχόμαστε μόνο από τους ιεραρχικά προϊσταμένους μας και ο αγών θα συνεχιστεί. Πάσαν δέ απόπειρα προσεγγίσεως του οχυρού θα συντριβεί». Κι έτσι με τους άντρες του είναι έτοιμος να συνεχίσει τη λυσσαλέα αντίσταση στη ναζιστική λαίλαπα που κατέβαινε γοργά από τη Βουλγαρία.

Οι Γερμανοί κατάλαβαν ότι το να σπάσουν τη γραμμή του Ρούπελ ήταν ασύμφορο, κι έτσι την παρακάμπτουν! Περνούν στην κοιλάδα του Αξιού από τη Γιουγκοσλαβία και παίρνουν τη Θεσσαλονίκη. Αποκομμένος και περικυκλωμένος, ο Δουράτσος δεν έχει κανένα πρόβλημα στο να συνεχίσει να μάχεται, μέχρι να καταφτάσει τουλάχιστον η επίσημη διαταγή για κατάπαυση του πυρός. Μόνο τότε σταματά την ηρωική αντίσταση.

Οι τίτλοι τέλους δεν έχουν πέσει ακόμα: βγαίνοντας από το φρούριο με τους γενναίους του, βλέπει τους Γερμανούς να αποδίδουν στρατιωτικές τιμές! Ο διοικητής των εχθρών έβαλε τους άντρες του να παρουσιάσουν τα όπλα τους και κάλεσε τον Δουράτσο δίπλα του να επιθεωρήσουν μαζί το άγημα.

Τέτοια αντίσταση δεν είχε ξαναδεί, του ομολογεί, κι ας έχει οργώσει όλη την Ευρώπη. Κανείς από τους υπερασπιστές του συγκεκριμένου οχυρού δεν πιάστηκε μάλιστα αιχμάλωτος.

Τόσο όμως αυτός όσο και οι στρατιώτες του ένιωθαν απογοητευμένοι. Ήταν εξάλλου νικητές κι όχι ηττημένοι και ήθελαν να συνεχίσουν τον αγώνα τους ικετεύοντάς τον να μην παραδοθούν! Τόσοι και τόσοι στρατιώτες περνούσαν δίπλα από τον Στρυμόνα και πετούσαν τα όπλα τους μέσα στο ποτάμι προκειμένου να μην τα πιάσουν στα χέρια τους οι εχθροί.

Οι άντρες του Δουράτσου κατευθύνθηκαν με τα πόδια προς τις Σέρρες, όπου παρέμειναν για λίγες ημέρες μέχρι να αφεθούν ελεύθεροι κατ’ εξαίρεση και με διαταγή του ίδιου του Χίτλερ. Έπεσαν όχι γιατί νικήθηκαν, αλλά γιατί τους ανάγκασαν να παραδοθούν…

Ο ταγματάρχης Δουράτσος τιμήθηκε εκτεταμένα για τις υπηρεσίες που προσέφερε στην πατρίδα. Έλαβε το μετάλλιο της Νίκης Ευρωπαϊκού Πολέμου 1914-1918, το Αριστείο Ανδρείας Επιχειρήσεων Μικράς Ασίας, το Αριστείο Ανδρείας Επιχειρήσεων Οχυρών 1941, το Αριστείο Ανδρείας Επιχειρήσεων Οχυρού Ρούπελ, το μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας, το μετάλλιο Εξαίρετων Πράξεων Οχυρού Ρούπελ, το μετάλλιο Εξαίρετων Πράξεων Επιχειρήσεων 1941, τον Πολεμικό Σταυρό Γ’ Τάξεως, το παράσημο Φοίνικας Γεωργίου Β’ και τον Σταυρό Γεωργίου Α’.

Αποστρατεύθηκε στις 10 Μαΐου 1950 με τον βαθμό του υποστράτηγου. Μέχρι και τον θάνατό του στις 12 Νοεμβρίου 1981, έζησε κοντά στην οικογένεια του αδελφού του, Αντώνη, μιας και ο ίδιος δεν παντρεύτηκε ποτέ. Ενταφιάστηκε με πλήρεις στρατιωτικές τιμές στο κοιμητήριο του καθολικού ναού Αγίου Λουκά στο Ηράκλειο της Αττικής. Τα οστά του φυλάσσονται στο καθολικό κοιμητήριο της εκκλησίας.

 

Δημήτρης Ίτσιος :

Ο λοχίας που σταμάτησε την γερμανική επέλαση με πέντε άντρες. Εξολόθρευσε από το πολυβολείο πάνω από 250 στρατιώτες της Βέρμαχτ.

 

Τα ξημερώματα της 6ης Απριλίου οι Γερμανοί προσπαθούν να διασπάσουν τη γραμμή Μεταξά, από τα σύνορα μας με την Βουλγαρία και τη Γιουγκοσλαβία. Η Γιουγκοσλαβία είχε πέσει δια περιπάτου και οι Βούλγαροι συμμάχησαν με τον Άξονα....

Οι Έλληνες στρατιώτες έδωσαν μια ηρωική μάχη στα οχυρά. Ξεχωριστή όμως, είναι η ιστορία του έφεδρου λοχία Δημήτρη Ίτσιου, ο οποίος ήταν επικεφαλής της αντίστασης στο πολυβολείο, Π8 στην ομορφοπλαγιά του Μπέλες πάνω από τα Άνω Πορόια Σερρών.

Ο Ίτσιος αν και ήταν μόνο με πέντε φαντάρους δεν παραδόθηκε και οι Γερμανοί είχαν μόνο μια λύση για να τους αφοπλίσουν. Να πάνε οι ίδιοι να πάρουν τα όπλα τους. Το συγκεκριμένο πολυβολείο κάλυπτε την υποχώρηση των Ελλήνων στρατιωτών και η αποστολή του ήταν να αντέξει όσο περισσότερο  χρόνο μπορούσε. Ο έφεδρος λοχίας άντεξε μέχρι να του τελειώσουν τα πυρομαχικά.

Περίπου 38 χιλιάδες σφαίρες ανάγκασαν τους Γερμανούς να θυσιάσουν πάνω από 250 άνδρες και να χάσουν έναν αντισυνταγματάρχη, τον Έμπελινγκ.

Ο Ίτσιος έχει εντολή να υποχωρήσει και αυτός, όταν κερδίσει τον απαιτούμενο χρόνο, αλλά οι Γερμανοί τον εγκλωβίζουν. Δίνει εντολή στους  στρατιώτες να φύγουν και να τον αφήσουν μόνο του να συνεχίσει την αντίσταση. Οι άνδρες υπάκουσαν εκτός από δυο φαντάρους, συντοπίτες του από το διπλανό χωριό. Οι τρεις άνδρες μένουν για να πεθάνουν αγωνιζόμενοι, αλλά ούτε οι βολές των Στούκας τους εξοντώνουν, ούτε το πυροβολικό, ούτε οι επιθέσεις των επίλεκτων χερσαίων δυνάμεων της Βέρμαχτ.

Τελικά τους νίκησε το αναπόφευκτο. Η εξάντληση δηλαδή των πυρομαχικών τους. Δεν είχαν πλέον άλλες σφαίρες. Αναγκαστικά παραδόθηκαν. Οι Γερμανοί με χίλιες προφυλάξεις τους πλησίασαν και ο επικεφαλής τους άνοιξε διάλογο με τον λοχία. Ο διάλογος φθάνει με διάφορες παραλλαγές αλλά το πνεύμα είναι πάντα ίδιο.

 

Στρατηγός Σόρνερ: Που είναι ο αξιωματικός σου;

Λοχίας Δημήτρης Ίτσιος: Δεν υπάρχει, εγώ είμαι επικεφαλής.

Στρατηγός Σόρνερ: Εσύ;

Λοχίας Δημήτρης Ίτσιος: Ναι.

Στρατηγός Σόρνερ: Συγχαρητήρια, με την αντίσταση σου ζωντάνεψες το πνεύμα των προγόνων σου.

Λοχίας Δημήτρης Ίτσιος: Έκανα το καθήκον μου.

Στρατηγός Σόρνερ: Και τώρα πρέπει να κάνω και εγώ το δικό μου. Μου στοίχισες πάνω από διακόσιους άνδρες.

Ο Διοικητής διέταξε να τον εκτελέσουν. Ο Ίτσιος με απορία ρώτησε γιατί, αλλά ο Γερμανός δεν είχε άλλες απαντήσεις. Έβαλε τους άνδρες του να παρουσιάσουν όπλα. Τον τίμησε και αμέσως μετά με το όπλο του πυροβόλησε τον ηρωικό λοχία στο κεφάλι. Ο σημερινός επισκέπτης του Π.8 μπορεί να εντοπίσει ακόμη και τον βράχο όπου ο λοχίας έπεσε και ξεψύχησε όταν πυροβολήθηκε. Τους άλλους δύο φαντάρους δεν τους πείραξε. Μετά από λίγο τους άφησε ελεύθερους και αυτοί διηγήθηκαν την ιστορία τους και τη θυσία του Ίτσιου. Μετά τον πόλεμο η γυναίκα του ξέθαψε τα οστά του και τον έθαψε στο χωριό τους που ήταν κάτω από το πολυβολείο, στα Άνω Πορόια Σερρών....

Αλέξανδρος Κυριακίδης

Ο λοχαγός που αρνήθηκε να κάνει παύση βολών πυροβολικού και έγινε στόχος των γερμανικών στούκας.

Στις 7 Απριλίου η πυροβολαρχία του Υπολοχαγού Κυριακίδη Αλέξανδρου δρούσε προς ενίσχυση των μαχητών στο ύψωμα Καρακιτόκ της περιοχής του οχυρού Ρούπελ. Ξαφνικά εμφανίστηκαν Στούκας για την υποστήριξη γερμανικών δυνάμεων....

Οι στρατιώτες της πυροβολαρχίας ζήτησαν από τον Υπολοχαγό να σταματήσουν τα πυρά για να μη γίνει αντιληπτή η θέση τους.

«Φτάνει κ. Λοχαγέ λυπήσου το παιδί μου”, ήταν μερικά από τα λόγια των στρατιωτών του ,αναφέρει ο Νίκος Γιαννόπουλος, ιστορικός στην «Μηχανή του Χρόνου».

«Τώρα που οι δικοί μας είναι με το όπλο στα χέρια και κάνουν αντεπίθεση εμείς θα τους αφήσουμε χωρίς πυρά;» ήταν η απάντηση του λοχαγού Κυριακίδη και διέταξε τη συνέχιση των βολών. Λίγα λεπτά αργότερα η πυροβολαρχία του λοχαγού Κυριακίδη έγινε αντιληπτή από την γερμανική αεροπορία....

«Η μία βύθιση χτύπησε το ένα πυροβόλο και το κατέστρεψε ενώ η δεύτερη βύθιση, η δεύτερη βόμβα έπεσε πάνω στο κέντρο διευθύνσεως βολής όπου καταπλάκωσε τα τέσσερα άτομα που βρίσκονταν από κάτω, όπως ο λοχαγός Κυριακίδη, ο ανθυπολοχαγός αξιωματικός βολής και δύο ακόμα στρατιώτες» τονίζει ο Συνταγματάρχης Ιωάννης Γκουτζουρέλας.

Τον Απρίλιο του 2001 με πρωτοβουλία του αξιωματικού Ηλία Κοτρίδη, ξεκίνησε μία έρευνα για την ανεύρεση των οστών των πεσόντων της πυροβολαρχίας του Κυριακίδη....

«Με έγκρισή του τότε συντάγματος και της μεραρχίας ήρθαμε με τον τότε συνταγματάρχη κ. Νάνο. Σκάψαμε, ψάξαμε, βρήκαμε το σημείο που υποθέσαμε ότι θα έπρεπε να είναι το καταφύγιο αυτό και στη συνέχεια σκάβοντας σε βάθος 3,5 μέτρων, τους βρήκα διαμελισμένους καθώς και προσωπικά τους αντικείμενα», επισημαίνει ο Ηλίας Κοτρίδης στη «Μηχανή του Χρόνου»....

Προσωπικά αντικείμενα και οπλισμός που βρέθηκαν στις ανασκαφές στο σημείο όπου έπεσε ο Κυριακίδης και οι άντρες του.

 

Λίγα λόγια από εμένα…

 

Η επίσκεψη μου στο οχυρό Ρούπελ, με το 1ο Δημοτικό σχολείο Πεύκων, ήταν μια αξέχαστη εμπειρία. Είδα και έμαθα πράγματα που με έκαναν να νιώσω κυρίως  περηφάνια, αλλά και κάποια θλίψη.

Περηφάνια για τους ένδοξους και ηρωικούς προγόνους μου, που με πολύ θάρρος, πείσμα και αγάπη πολέμησαν για την πατρίδα μας και θυσίασαν την ζωή τους για να ειμαστέ εμείς ελεύθεροι. Τα ονόματά τους ταξίδεψαν και έξω από την Ελλάδα και πολλοί λαοί θαυμασαν την ανδρεία τους.

Θλίψη γιατί το χειρότερο πράγμα στον κόσμο είναι ο πόλεμος. Είναι άσχημο οι άνθρωποι να μισούν ο ένας τον άλλο, να εκμεταλλεύονται ο ένας τον άλλο, να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο…

Ας παλέψουμε όλοι, όπως μπορεί ο καθένας, για έναν κόσμο χωρίς πολέμους.

Απόστολος Βουλγαρόγλου

                     Στ2 1ο Δημοτικό σχολείο Πεύκων

 

3ο ΒΡΑΒΕΙΟ

 

Η μάχη στο Ρούπελ         

 

Το οχυρό Ρούπελ είναι το μεγαλύτερο συγκρότημα της οχυρωμένης τοποθεσίας κατά μήκος των ελληνοβουλγαρικών συνόρων που έφερε το όνομα Γραμμή Μεταξά, με συνολικό ανάπτυγμα καταφυγίων 1.849 μέτρα και μήκος στοών 4.251 μέτρα. Το Ρούπελ, κατασκευασμένο στις δυτικές αντηρίδες του όρους Τσιγκέλι στον ποταμό Στρυμόνα, μαζί με το οχυρό Παλιουριώνες εξασφάλιζαν τη στενωπό Ρούπελ.

 

Αποστολή του Συγκροτήματος ήταν η άμυνα επί της οχυρωμένης τοποθεσίας, για την απαγόρευση διέλευσης κατά μήκος του άξονα Κρέσνας - Ρούπελ. Στην ανατολική Κερκίνη υπήρχαν τα οχυρά Ιστίμπεη - Κελκαγιά - Αρπαλούκι- Παλιουριώνες, δύο τάγματα Πεζικού και ένας λόχος προκαλύψεως με ανάλογη αποστολή.

 

Στις 26 Μαΐου 1916 το οχυρό παραδόθηκε κατόπιν διαταγών από το Υπουργείο Στρατιωτικών στη Βουλγαρία, πριν η Ελλάδα επισήμως εισέλθει στον πόλεμο.

 

Την 1η Μαρτίου 1941, μετά την προσχώρηση της Βουλγαρίας στον Άξονα Γερμανίας-Ιταλίας-Ιαπωνίας, οι γερμανικές δυνάμεις στην περιοχή έναντι της οχυρωμένης τοποθεσίας Κερκίνη-Ρούπελ, ήταν οι 5η και 6η Ορεινές Μεραρχίες (έναντι Κερκίνης), το 125ο Σύνταγμα Επιλέκτων, ενισχυμένο με ένα Τάγμα της 5ης Ορεινής Μεραρχίας (έναντι Ρούπελ) και η 72η Ορεινή Μεραρχία (υψίπεδο Νευροκοπίου) .

Σε δεύτερη γραμμή, στην πεδιάδα Μαρινούπολης, η 2η Τεθωρακισμένη Μεραρχία και δύο βουλγαρικές μεραρχίες. Όλες οι παραπάνω δυνάμεις ανήκαν στο 18ο Γερμανικό Σώμα Στρατού, του οποίου ο ελιγμός περιλάμβανε επίθεση κατά μέτωπο για διάνοιξη της στενωπού του Ρούπελ, υπέρβαση της Κερκίνης με ορεινούς σχηματισμούς, με παράλληλη ενέργεια παράκαμψης ολόκληρης της τοποθεσίας συνόρων διά του άξονα Στρούμνιτσα-Κωστουρίνο-Θεσσαλονίκη.

Το Συγκρότημα Σιδηροκάστρου, με έδρα το Σιδηρόκαστρο, κατείχε το χώρο μεταξύ της ανατολικής όχθης του Στρυμόνα μέχρι το οχυρό Περσέκ. Στο συγκρότημα Σιδηροκάστρου υπάγονταν:

  • Ο δυτικός υποτομέας, που περιλάμβανε το οχυρό Ρούπελ με διοικητή τον Τχη (ΠΖ) Γεώργιο Δουράτσο και δύναμη αποτελούμενη από 27 αξιωματικούς και 950 οπλίτες, και το οχυρό Καρατάς με διοικητή τον Ταγματάρχη Πεζικού Αστέριο Κοντογιάννη και δύναμη από 28 αξιωματικούς και 785 οπλίτες, καθώς και την περιοχή του υψώματος Νικάκι μεταξύ αυτών.
  • Ο κεντρικός υποτομέας, περιλάμβανε το οχυρό Κάλης με διοικητή τον Ταγματάρχη Πεζικού Κων/νο Κωστόπουλο και φρουρά 30 Αξιωματικών και 902 οπλιτών, και
  • Ο ανατολικός υποτομέας, που περιλάμβανε τον υπόλοιπο χώρο.

Άγγελος Αυγέρης – Άγγελος Κυρανάς – Χρήστος Μπαϊράμης-Χάιδιτς

 

 

 

 

Παπαδόπουλος Όμηρος (Ιστίμπεη)

ΠΟΙΗΜΑ

1ο ΒΡΑΒΕΙΟ

Οι θυσίες

Μικρή χαιρόμουνα πολύ,

όταν, φορώντας τα καλά μου,

κρατούσα της μητέρας μου το χέρι,

και στον αγέρα τις σημαίες ανεμίζοντας,

πηγαίναμε να δούμε παρελάσεις.

 

Καμάρωνα κανόνια, πολυβόλα κι άρματα.

Μα πιο πολύ το ατσαλένιο βήμα των φαντάρων,

καθώς κρατούσαν την απόφαση στο βλέμμα τους

για μια πατρίδα ελεύθερη.

 

Πόσοι σαν τέτοιους τη ζωή τους δώρισαν,

πριν καν ακόμα αρχίσει,

στο Μεσολόγγι, στο Μοράβα και στο Ρούπελ.

 

Μα τώρα που περνούν τα χρόνια,

λέω να μην είχαν οι λαοί στρατούς

και σιδερένια σύνεργα του ολέθρου.

 

Παιδιά να χαίρονταν την αγκαλιά της μάνας,

μανάδες ν’  αγκαλιάζανε το γέλιο των αγγέλων

και τα γηρατειά δάκρυ

να μην εχύναν.

 

Όλοι μα όλοι «αδελφέ μου» να φωνάζαμε,

κι ας ήταν Βούλγαρος, Τούρκος ή Ιταλός.

Είμαστε ενός Θεού παιδιά, πλασμένα 

την αγάπη να κερνάμε, σαν το γλυκόπιοτο κρασί

σ’  αδέλφια που ήρθαν να μας δούνε.

    ΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ –ΣΤ΄2                            

ΣΤΑΜΟΥΛΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ 16ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ

 

2ο ΒΡΑΒΕΙΟ

Παγκόσμια ειρήνη

 

Όταν ο πόλεμος με μανία ξεσπά,

ελάτε να υψώσουμε ένα κλαδί ελιάς.

 

Ο πόλεμος γεμίζει βία τις παιδικές ψυχές,

σημάδια οι μνήμες να τους μαυρίζουν τις καρδιές.

 

Μήπως να βλέπουμε όλα αυτά που μας φέρνουν πιο κοντά;

Γιατί όλα τα παιδιά της γης είμαστε ίδια τελικά.

 

Γι’ αυτό όταν ο πόλεμος ξεσπά,

ελάτε όλοι μας παιδιά,

να φωνάξουμε δυνατά,

ειρήνη θέλουμε ξανά.

 

                                                                                Μαριάννα Λέφα – Στ2

                           ΣΤΑΜΟΥΛΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ, 16ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

 

3ο ΒΡΑΒΕΙΟ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 

Είμαι ένας άνθρωπος ελεύθερος σαν τον άνεμο

όταν δεν ταξιδεύω καθετί μου φαίνεται αδιάφορο,

τίποτα δε με κρατάει πίσω

τον κόσμο όλο θέλω να εξερευνήσω.

Το πιο όμορφο πράγμα είναι αυτό

μα φυσικά η ελευθερία,  σου το λέω εγώ.

Ένα μυστικό θέλω να σου πω.

Αν δεν το καταλάβεις, δεν μπορώ να σε βοηθήσω.

Ευτυχία είναι αυτό:

να αναπνέεις ελεύθερα αέρα καθαρό.

 

 ΓΙΟΥΡΤΣΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΤ΄2, ΣΤΑΜΟΥΛΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ,

16ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

 

 

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΜΑΘΗΤΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ «Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ»

ΔΙΗΓΗΜΑ

1ο ΒΡΑΒΕΙΟ

Άσχημο πράμα ο πόλεμος...

 

Ήταν η πιο δυνατή στιγμή που είχα ζήσει ποτέ. Δεν ξέρω αν οι στιγμές χαρακτηρίζονται δυνατές, αλλά εγώ έτσι ένιωθα. Ήταν σαν η δύναμή μου να μην τελείωνε. Χειρουργούσα τους τραυματισμένους και τους πονεμένους δίχως να σκέφτομαι κάτι άλλο. Όλη μου η δύναμη εκεί. Όλος ο πόνος κι οι δυσκολίες μετατρέπονταν αυτόματα σε ατελείωτη ψυχική δύναμη που με βοηθούσε να συνεχίσω. Ένιωθα δυνατός και σημαντικός, αν και για κάποιους ασήμαντος κι ένα τίποτα που επιθυμούν μανιωδώς να κατακτήσουν. Δεν είμαι, όμως, ούτε εγώ ούτε οι πολεμιστές ένα τίποτα. Ούτε είμαστε απλά κορμιά που μπορεί κάποιος να σκοτώσει έτσι απλά. Αυτό μου έδινε δύναμη. Όμως ξαφνικά τα μάτια μου κλείνουν. Ήταν η κούραση, η πείνα, η εξαθλίωση. Άσχημο πράμα ο πόλεμος. Εξαφανίζονται κορμιά. Δεν ήθελα να  σταματήσω. Μόλις έφεραν κι άλλον τραυματισμένο. «Σφαίρα στο στέρνο», μου είπαν. Βαθιά ανάσα και πάλι από την αρχή. Βοηθούσε και το άλλο το παιδί που ήταν μαζί μου. Δεν ήταν γιατρός. Ούτε γράμματα ήξερε.

Αλλά καλό παιδί. Είχε μάθει δίπλα μου τόσο καιρό. Ο Θεός να τον ευλογεί. Από τη Θεσσαλονίκη είχε έρθει. Κι αυτός για κάτι πάλευε. Μήπως ήτανε παιδιά που είχε αφήσει πίσω; Μήπως ήτανε γυναίκα; Ποτέ δεν είπε. Δεν μιλούσε και πολύ. Άσχημο πράμα ο πόλεμος, σκεφτόμουν. Πολλή δυστυχία εδώ με τόσους τραυματίες. Εδώ εξαφανίζονταν πραγματικά οι ελπίδες, αλλά εδώ ήταν που έπρεπε να μείνεις ψύχραιμος και δυνατός. Άλλοι πίστευαν, άλλοι όχι. Άλλοι προσεύχονταν κρυφά, να μην τους δουν οι άλλοι. Μα εγώ έβλεπα. Άλλοι προετοιμάζονταν για το πιο μακρινό τους ταξίδι και άλλοι προσπαθούσαν να μην το σκέφτονται. Μάταια, όμως. Άσχημο πράμα ο πόλεμος. Αποκεφαλίζονται ελπίδες. «Είκοσι δύο οι νεκροί», μου φώναξαν. Σαν να μην μπορούσα να αναπνεύσω από το άγχος. Δεν ξέρω αν ήταν σίγουρα άγχος.

Σαν να πιέζονταν όλα τα συναισθήματα μαζί και να μην ήξερα ποιο να νιώσω πρώτο. Έτσι ένιωθα εκείνη τη στιγμή. Το οξυγόνο μειώνεται εδώ μέσα. Ή μήπως έτσι νιώθω εγώ; Δεν πρέπει να χάσουμε άλλους. Πρέπει να κάνω πιο γρήγορα, να σώσω περισσότερους. Όχι τόσο για μένα. Για τους δικούς μου που 'ναι μακριά. Τι να κάνουν άραγε; Με σκέφτονται καθόλου; Δύσκολο πράγμα να είσαι μακριά.

Άσχημο πράμα ο πόλεμος. Χάνονται άνθρωποι. Αλλά γι' αυτούς πρέπει να πολεμήσω κι εγώ. Σκούπισα γρήγορα τον ιδρώτα και δυο-τρια δάκρυα που έπεσαν χωρίς να το θέλω και συνέχισα. Δεν έπρεπε να δουν ότι χάνω κι εγώ ελπίδες. Είκοσι πέντε οι νεκροί τώρα. Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Λιγοστεύουν οι στρατιώτες μα κι οι προμήθειες μαζί. «Κοντεύουν να μπουν στο οχυρό», ακούω μια φωνή έντρομη. Ούτε που κατάλαβα από πού ακούστηκε. Αλήθεια ήταν. Κοντεύουν. Τώρα είναι μέσα. Οι ήχοι από τα όπλα ακούγονται δυνατά στα αυτιά μου. Αλλά δεν ήταν απλές σφαίρες αυτές που έβγαιναν με μανία από τα όπλα. Δεν σκότωναν μόνο ανθρώπους αυτές οι σφαίρες. Ήταν αλλιώτικες, πιο σκληρές. Έπαιρναν μαζί τους την ελπίδα. Αδύνατον να είσαι αισιόδοξος. Άσχημο πράμα ο πόλεμος. Ματώνουν όνειρα.

Στιγματίζονται ζωές. Μα ξανάρθε στο μυαλό μου ο μικρός που 'ναι μακριά. Ελεύθερος θέλω να 'ναι και περήφανος. Τίποτε άλλο. Να κλαίει, αλλά από περηφάνια. Κι αν δεν βγούμε νικητές, πάλι από περηφάνια να κλαίει που πολεμήσαμε. Κι αν νικήσουμε, ένα παραπάνω. Γιατί πολεμήσαμε με όλη μας την ψυχή. Είκοσι επτά νεκροί και εβδομήντα ένας τραυματίες τώρα. Σαν να μεγαλώνει επικίνδυνα ο αριθμός κι ο χώρος λιγοστεύει. Τρέχουμε με τα φορεία μέσα στους ματωμένους διαδρόμους για να μετακινήσουμε τους νεκρούς. Σε μια γωνιά αντίκρισα μια στοίβα από πτώματα. Σαν μια θάλασσα από αίμα. Οι εχθροί ήταν. Άνθρωποι κι αυτοί που δεν έφταιγαν σε κάτι. Θύματα της ανθρώπινης μαυρίλας, όπως όλοι μας. Κι αυτοί κάποιον θα είχαν αφήσει πίσω τους. Κάποιος θα τους περίμενε. Άσχημο πράμα ο πόλεμος.

Χάνονται ζωές. Γυρίσαμε όμως τα κεφάλια μας από την άλλη και μεταφέραμε και τον τελευταίο νεκρό εκεί που ήταν κι οι άλλοι. Είκοσι οκτώ πλέον. Ποιος να μας τό 'λεγε! Ο ίδιος αριθμός με την καταραμένη εκείνη μέρα που ξεκίνησε τούτος εδώ ο πόλεμος. Τώρα ήταν όλοι μαζί, μάλλον περήφανοι, έτοιμοι για το τελευταίο τους ταξίδι. Δεν έφυγαν όμως χωρίς μάχη. Περήφανοι και αυτοί και οι δικοί τους. Σαν μια ανατριχίλα να διαπέρασε όλο μου το κορμί. Μισό πλέον, αλλά κορμί. Δεν ήθελα να πιστέψω αυτό που μόλις έμαθα. «Παραδώσαμε τα όπλα», μου είπαν. Ήταν πολλοί οι εχθροί και λίγοι εμείς.

Κάπου βαθιά στην αισιοδοξία μας μάλλον το ξέραμε, αλλά δύσκολο να το πιστέψεις τώρα. Νομίζεις ότι το καλό νικά. Έτσι λένε όλοι. Δεν είναι έτσι, όμως. Άσχημο πράμα ο πόλεμος. Όλοι χάνουν. Και μετά απ' αυτό, τι; Δεν ξέρουμε τι έρχεται. Κανείς δεν ήξερε. Κανείς να μην το νιώσει ποτέ αυτό. Κανείς να μην αισθανθεί τούτο το σκοτάδι. Κανείς.

Άσχημο πράμα ο πόλεμος...

 

2ο ΒΡΑΒΕΙΟ

 

5 Απριλίου 1941

21:00

Είμαι κλεισμένη στο οχυρό από το πρωί. Δεν έχει συμβεί τίποτα μέχρι τώρα. Όλα κυλάνε τόσο ήρεμα που για λίγο πίστεψα ότι είμαι ασφαλής και ο πόλεμος ματαιώθηκε. Οι συνθήκες πάνω στο βουνό είναι πολύ δύσκολες. Ξέρω, κανονικά δεν πρέπει να βρίσκομαι εδώ. Κάθομαι ανάμεσα σε χιλιάδες άνδρες και κάνω τα πάντα για να μην με καταλάβουν. Για να μην καταλάβουν πως είμαι γυναίκα. Κανείς δεν ξέρει ότι ετοιμάζομαι να πολεμήσω. Ούτε καν ο πατέρας μου.

 

22:00

Δόθηκε το σύνθημα και όλοι είναι στις θέσεις τους. Ταγμένοι γύρω από τα οχυρά, άγρυπνοι φρουροί. Η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι. Δεν είναι η σειρά μου να σταθώ έξω από τα οχυρά, οπότε έχω την ευκαιρία να ξεκουραστώ για λίγο. Δεν ακούγεται τίποτα. Η έντονη ησυχία με τρομάζει.

 

6 Απριλίου 1941

 

04:55

Ρίγος διαπερνάει το σώμα μου. Κάτι δεν πάει καλά. Είμαι σίγουρη. Νομίζω ότι κινδυνεύω ή καλύτερα ότι κινδυνεύουμε. Ένας δυνατός ήχος με έκανε να ξυπνήσω. Προσπάθησα να βρω την προέλευσή του μα δεν τα κατάφερα. Νιώθω πολύ περίεργα.

 

05:15

Είχα δίκιο. Ο εχθρός ήταν μια ανάσα μακριά μας. Η γερμανική επίθεση μόλις είχε αρχίσει. Η απόλυτη ησυχία διαλύθηκε και αντικαταστάθηκε από σειρήνες και πυροβολισμούς. Μας επιτίθονταν και από στεριά αλλά και από τον αέρα. Γερμανικά αεροσκάφη παραταγμένα σε σχηματισμό βομβαρδίζουν αλύπητα την περιοχή μας και αποδεκατίζουν τους στρατιώτες μας. Ένας, ένας πέφτουν στο έδαφος βγάζοντας την τελευταία τους κραυγή. Έχω τρομάξει τόσο πολύ.

 

Πλησίασα ένα μικρό άνοιγμα του οχυρού και συνειδητοποίησα ότι οι Γερμανοί ήταν πολύ κοντά μας. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τους υπερασπιστές του οχυρού μας να τους αποκρούσουν. Μπορεί να είμαστε λιγότεροι, αλλά το πάθος και η αγάπη που τρέφουμε για το ελλαδικό χώμα οδήγησε στην διάλυση ενός ολόκληρου γερμανικού στρατεύματος.

Η επιτυχημένη αυτή επίθεση μας, αποδυνάμωσε τον γερμανικό στρατό και τον ανάγκασε να υποχωρήσει. Έστω προσωρινά…

 

20:00

Μόλις έφυγε από το οχυρό μας ο στρατηγός. Μας έδωσε κάποιες συμβουλές και μας έφεραν να φάμε. Ευτυχώς που δεν με κατάλαβε. Γιατί ο μπαμπάς μου τα καταλαβαίνει όλα. Ετοιμάζομαι να βγω έξω. Έχω δέσει σφιχτά τα μαλλιά μου κάτω από το καπέλο και εύχομαι να μείνουν εκεί. Ουφ! Φαίνεται πως θα έχω μια δύσκολη νύχτα.

 

7 Απριλίου 1941

 

09:00

Μόλις τελείωσε η υπηρεσία μου. Δεν το πιστεύω ότι είμαι ακόμα ζωντανή. Σήμερα πολύ πρωί οι γερμανικές δυνάμεις βομβάρδιζαν την περιοχή. Μπορεί να μην υπήρχαν νεκροί όμως συνέλαβαν 14 άνδρες μας. Τους άρπαζαν τόσο γρήγορα και τόσο βίαια που δεν προλάβαιναν να αντιδράσουν. Ελπίζω να αντέξουν και να γυρίσουν πίσω το συντομότερο δυνατόν.

 

17:00

Πεινάω πάρα πολύ. Δεν ξέρω γιατί δεν έχει έρθει κανένας ακόμα να μας φέρει τρόφιμα. Νομίζω πως δεν θα αντέξω. Ξεκίνησε και να βρέχει. Το οχυρό μας έχει υποστεί ζημιές με αποτέλεσμα το νερό να μπαίνει μέσα. Τα πόδια μου έχουν γίνει μούσκεμα. Κρυώνω. Όχι… Δεν το πιστεύω. Κάποιος με πλησιάζει.

 

23:00

Επιτέλους κατάφερα να μείνω για λίγο μόνη. Οι περισσότεροι είναι σε αποστολή για την εκκαθάριση της περιοχής από τους εχθρούς ενώ κάποιοι άλλοι για την αποκατάσταση της τηλεφωνικής επικοινωνίας. Νιώθω λίγο καλύτερα. Ευτυχώς που ήρθε πριν ο Αχιλλέας.

Δεν τον ήξερα. Δεν έμενε μαζί μας. Είχε έρθει για να δει αν όλα είναι εντάξει και  με εντόπισε στη γωνία. Δεν πρέπει να φαινόμουνα πολύ καλά. Ήρθε κοντά μου και μου έδωσε το φαγητό του. Δεν ξέρω τι θα συνέβαινε αν δεν ερχόταν.

 

8 Απριλίου 1941

 

06:00

Έχουν αρχίσει οι βομβαρδισμοί ξανά. Μας επιτίθενται από παντού. Τα πράγματα μάλλον είναι πολύ σοβαρά γιατί μόλις μπήκε μέσα ο στρατηγός. Μας διατάζει να βγούμε όλοι έξω να πολεμήσουμε. Επικρατεί σύγχυση και πανικός. Μακάρι να επιστρέψω…

 

 

19:00

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω ακριβώς πού βρίσκομαι . Δεν έχει πολύ ώρα που άνοιξα τα μάτια μου. Πονάω παντού αλλά περισσότερο στο χέρι. Ένα κομμάτι ύφασμα είναι σφιχτά δεμένο γύρω από τον καρπό μου. Δεν θέλω να δω τι υπάρχει από κάτω. Θα χτύπησα μάλλον. Δεν θυμάμαι πολλά πράγματα.

 

Έσκαγαν κοντά μας βόμβες και σφαίρες περνούσαν από δίπλα μας. Εμείς τρέχαμε για να τα αποφύγουμε αλλά και προσπαθούσαμε να τους σταματήσουμε ώστε να μην πειράξουν και καταστρέψουν την περιοχή. Ωστόσο παρά τις προσπάθειες μας για την προστασία τόσο των οχυρών όσο και των εαυτών μας, κάποιοι δεν τα κατάφεραν και ξεψυχούσαν πάνω στο γκρι, πλέον, έδαφος. 

Μετά από λίγη ώρα τα χτυπήματα από τον εχθρό έγιναν εντονότερα. Ο ουρανός είχε μαυρίσει από τους καπνούς και το χώμα είχε γίνει κόκκινο από το ηρωικό αίμα των ανθρώπων μας. Ξαφνικά άρχισα να ζαλίζομαι. Δεν έβλεπα σχεδόν τίποτα. Ένιωθα πως πέφτω αλλά κάποιος με τράβηξε πίσω. Νομίζω μπορώ να μαντέψω ποιος ήταν.

 

9 Απριλίου 1941

 

12:00

Δεν μ’ άφησαν να βγω έξω σήμερα λόγω του τραυματισμού μου. Αισθάνομαι λίγο καλύτερα. Ίσως να φταίει που οι στρατιώτες μας κατάφεραν και διέλυσαν ένα μεγάλο αριθμό του γερμανικού στρατεύματος. Το ελληνικό πυροβολικό εξαπέλυσε στους χώρους εξόρμησης το φονικό πυρ και προκλήθηκαν πολλές και βαριές απώλειες στους Γερμανούς. Μετά από αυτό οι εχθροί άρχισαν να οπισθοχωρούν. Επιτέλους!

Ευτυχώς εμείς δεν είχαμε σημαντικές απώλειες.

 

17:00

Έχουν έρθει Γερμανοί αντιπρόσωποι. Φαίνονται χαρούμενοι. Δεν ξέρω τι έχει συμβεί. Μιλάνε με τον Ταγματάρχη μας. Εκείνος πάντως δεν φαίνεται καθόλου εύθυμος. Λένε κάτι για μια συνθηκολόγηση. Τι να ετοιμάζουν πάλι;

 

Νομίζω πως ο Ταγματάρχης έχει θυμώσει αρκετά. Τον ακούω να φωνάζει ότι «Τα οχυρά δεν παραδίνονται αλλά καταλαμβάνονται» και ότι εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα και θα τον φτάσουμε μέχρι το τέλος. Γιατί πώς να το κάνουμε; Έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες, ό,τι αγαπάμε δεν το χαρίζουμε σε κανέναν.

 

10 Απριλίου 1941

 

08:00

Οι Γερμανοί κήρυκες επέστρεψαν. Και όχι μόνοι αυτή τη φορά. Ήρθαν μαζί μ’ ένα μήνυμα από την Μεραρχία το οποίο κοινοποιούσε τη συνθηκολόγηση. Η αντίδρασή μας βέβαια ήταν να συνεχιστεί ο αγώνας. Παρόλα αυτά όμως, το οχυρό τελικά παραδόθηκε. Τα γερμανικά τμήματα, μας σεβάστηκαν και μας τίμησαν. Ακόμα ο εντεταλμένος για την παραλαβή του οχυρού συγχάρηκε τον διοικητή μας και εξέφρασε τον θαυμασμό του. Όλα δείχνουν πως αυτός ο αγώνας μόλις τελείωσε.

 

 

19:00

Γυρίσαμε επιτέλους πίσω στο σπίτι. Εγώ χωριστά από τον μπαμπά, εννοείται. Στο σπίτι μας έχει μαζευτεί πολύς κόσμος. Όλοι αυτοί που θα θυσιάζονταν για την ελληνική γη. Αναγνωρίζω αρκετούς. Με κάποιους έμενα μαζί στο οχυρό. Είναι και ο Αχιλλέας. Γιατί με πλησιάζει όμως;

 

 

21:00

Ησυχία. Έφυγαν όλοι. Ήρθε η ώρα να ξεκουραστούμε.

Α! Όσο για πριν δεν ξέρω ακριβώς τι συνέβη. Ο Αχιλλέας μου ζήτησε ένα ποτήρι νερό και όταν του το πήγα χλόμιασε. Κοιτούσε μια το χέρι μου μια τα μάτια μου. Και δεν ξανά μίλησε. Μόνο με κοιτούσε…

 

  1ο ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΣΕΡΡΩΝ

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ: ΚΑΤΣΑΡΙΔΟΥ ΕΛΕΝΗ

ΜΑΘΗΤΡΙΑ: ΠΑΛΗΤΖΗΚΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ

ΤΑΞΗ: Α! ΛΥΚΕΙΟΥ

ΤΜΗΜΑ:Α4

         

3ο ΒΡΑΒΕΙΟ

                                   ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

 Ωραία μέρα σήμερα ξημέρωσε ο Θεός στην όμορφη Κηφισιά!!Η μάνα μου ετοιμάζει τραπέζι...Τι τραπέζι...Ό,τι βρήκε σε κρέας από την μαύρη αγορά. Λεφτά δεν υπήρχαν άντε το πολύ 2-3 χρυσές λίρες προίκα της γιαγιάς μου! Αχ ρε γιαγιά που είσαι, μας έφυγες,να,πέρσι τέτοιο καιρό...Τι ωραία που θα ήταν να ήσουν μαζί μας τώρα να καθόμασταν όλα τα αδέρφια γύρω σου και να ακούμε τις ιστορίες που μας έλεγες για το όταν ήσουν νέα όταν γνώρισες τον παππ...Μου διέκοψε τις σκέψεις η μαμά:”Ρόζα βοήθησε λίγο το αδερφό σου με τον μπόγο του,εγώ πάω δίπλα στην κυρα-Γιαννιώ μπας και θέλει τίποτα”.Αύριο φεύγουμε για Αγγλία γιατί τώρα που μπήκαν οι Γερμανοί στην χώρα μας αρχίζουν να εξαφανίζουν λίγο λίγο τους Εβραίους...

Ο αδερφός της μαμάς μου είναι εκεί καθηγητής πανεπιστημίου οπότε μπόρεσε και βρήκε μια μεγάλη σοφίτα που χωράει πολλά άτομα. Αυτόν τον θείο ποτέ δεν τον γνώρισα γιατί φαίνεται πήγε αμέσως μόλις σπούδασε στην Αγγλία!Πάντως ο μικρός μου αδερφός χαιρόταν πολύ που θα ταξίδευε τόσο μακριά!!Όταν έφτασα στο δωμάτιό του είδα έναν χαμό στο πάτωμα...

Παλιά παιχνίδια,παντελόνια,κάλτσες τα πάντα!!!Μετά από πολλή ώρα και πολλούς τσακωμούς ταιριάξαμε και τα δικά του πράγματα. Πλέον είμαστε έτοιμοι για το αυριανό ταξίδι. Δεν το χωρούσε ο νους μου το πόσα πράγματα θα είχα να διηγηθώ στους φίλους μου όταν θα γυρίσω χωρίς κάποιον κίνδυνο στην ωραία μας Ελλάδα!Ακριβώς εκείνη την στιγμή μπήκε η μαμά μέσα στο σπίτι τρέχοντας. Χωρίς να προλάβουμε να πούμε λέξη μας άρπαξε και μας έσυρε στο πατάρι. Εκεί μας εξήγησε ότι την είδαν στον δρόμο κάτι Γερμανοί και κάτι παιδιά πετάχτηκαν λέγοντας : “Είναι Εβραία, πιάστε την αυτήν και την οικογένειά της”.Οι Γερμανοί άρχισαν να την κυνηγούν, αλλά την χάσανε την μαμά στο τέλος!

Σύντομα ακούστηκε το σπάσιμο της πόρτας και τις βαριές αρβύλες των στρατιωτών να χτυπούν στο ξύλινο δάπεδο ψάχνοντας μας. Μετά από πολλή ώρα , ενώ είχαμε ελπίδες ότι θα τα παρατούσαν και θα έφευγαν ξαφνικά, άνοιξε την πόρτα ένας από τους στρατιώτες με πολύ έντονα και αυστηρά χαρακτηριστικά και μας τράβηξε βίαια έξω!Τη μαμά άρχισαν να την χτυπάνε και να την κλοτσάνε και εμάς μας είχαν σημαδεμένους με τα όπλα τους ώσπου πάτησε την σκανδάλη!!!Αυτό ήταν το τέλος...

Ονοματεπώνυμο: Παναγιωτίδου Παναγιώτα

Υπεύθυνη καθηγήτρια: Αναστασιάδου Βασιλική

Τάξη: Α’ Γυμνασίου

2ο Γυμνάσιο Σερρών

 

 

ΠΟΙΗΜΑ

1ο ΒΡΑΒΕΙΟ

 

  Λευκό πανάκι

Δεν είσαι όπως πριν!

Ποιος σου'κλεψε τα χρώματα 

και ποιος σταμάτησε τις μουσικές;

Ποιο μαύρο πέπλο σε τύλιξε

και έσβησε το χαμόγελό σου;

Σ'αυτόν τον πόλεμο 

έχεις χάσει τον εαυτό σου!

Μέσα στο παγωμένο οχυρό

πολεμώ και εγώ.

Οι αρβύλες μου βαριές και ασήκωτες!

Οξύς ο πόνος 

κι εκείνος το ξέρει.

Άραγε,θα προφτάσεις την αυγή;

Με πλησιάζει απειλητικά...

Δε φτάνω το όπλο,

δεν μπορώ να ρίξω πια

κι εκείνος το ξέρει.

Πνιχτός ψίθυρος ακούγεται.

Η φωνή παλεύει να δυναμώσει.

*FREUND,FREUND!

Μια στιγμή,ένα λεπτό

ήταν αρκετό.

Πάγωσε τον χρόνο...

Ένα δάκρυ κυλά 

και δροσίζει το χώμα.

Το όπλο του κατεβάζει,

χωρίς να σε κοιτάζει.

Πονάς κι εκείνος το ξέρει!

Τη νύχτα αυτή,

δύο ορκισμένοι εχθροί

νιώθουν και πάλι άνθρωποι.

Εξημερώθηκαν τα άγρια θηρία!

Στην άκρη αφήνουν την οργή,

για εκείνο το μικρό παιδί

που άφησαν πίσω.

Και στου πολέμου το βουητό,

λένε <<ΟΧΙ ,*Σε παρακαλώ

θέλω να ζήσω>>!

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το Freund στα γερμανικά σημαίνει φίλος.

Η προσωπική αντωνυμία σε είναι αναφορά-προσευχή στο πρόσωπο του θεού.

 

Για το Διαγωνισμό της Μάχης των Οχυρών

1ο ΓΕΛ Σταυρούπολης Θεσσαλονίκης

Μαθήτρια :Αναστασία Μπουρνουξούζη

Τάξη : Α΄Λυκείου

Ποίηση

Υπεύθυνη Καθηγήτρια: Φωτεινή Καρούλη-Παρδάλα

 

 

2ο ΒΡΑΒΕΙΟ

 

ΠΟΛΕΜΟΣ

Άνθρωποι που οδύρονται καθώς αντικρίζουν το θάνατο αθώων.

Άνθρωποι που αγωνιούν για το αν θα υπάρξει το αύριο μετά από τόση καταστροφή και τόση εξαθλίωση.

Για κάποιους βέβαια, ο πόλεμος εκφράζει ευχαρίστηση.

Άραγε, έχουν αναλογιστεί τις συνέπειες;

Kι όμως κάποιοι έχουν ακόμη τη γνώση και τη λογική,

Για να κατασκευάσουν το πιο ισχυρό όπλο του κόσμου,

Τον διάλογο της ειρήνης.

Από τον μαθητή Ορέστη Τάκα

 

 

3ο ΒΡΑΒΕΙΟ

 

ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Έπαψε το χάραμα στα χαρακώματα.

Ο ήλιος στρατευμένος,

σκορπίζει αιμοφόρες μόνο ακτίνες.

 

Λευκός ο ήλιος, συνειρμός ονείρων.

Ο εχθρός αποκλείει τα όνειρα,

μας στερεί την λευκότητα τους

Και δεν αφήνει περιθώρια για Ελλάδα.

Ο εχθρός τσαλακώνει τον ήλιο

Κι η αντίστασή μας εκφράζεται στα όπλα.

Υπερασπιστές του ήλιου εμείς.

Χαμένοι στου Ρούπελ τον αγώνα,

κερδίζουμε τον ήλιο.

Εξαγοράζουμε την ζωή με ζωές.

Σφραγίζουμε την ελευθερία με αίμα.

 

Κι ο ήλιος στην παράταξη μας.

Χθες τον λάβωσε μια σφαίρα

Και δεν χαράζει πια…

Αρνείται την αυγή,

ως ένδειξη ηρωισμού.

Στο Ρούπελ πλέον μετράμε.

Μετράμε μάχες, νίκες , απώλειες,

Συν μια απώλεια.

Μόνο με απώλειες διαπραγματευόμαστε την ελευθερία!

Μάτωσε όμως ο ήλιος.

Και τώρα βουτηγμένοι στο ζοφερό σκοτάδι.

Εδώ στο Ρούπελ,

νύχτα, αίμα και απώλειες.

Η νύχτα όμως υποχωρεί.

Το Ρούπελ γέμισε από ήλιους.

Είναι οι απώλειες οι ήλιοι μας πια..

Μας καθοδηγούν

φωτίζοντας την ανάγκη για δικαίωση.

 

Και συνεχίζουμε το μέτρημα.

Μετράμε ανάσες θανάτου.

Μετράμε και ήλιους.

Και δυναμώνει η μάχη.

Και ο θάνατος τίποτα παρά μια ιδέα.

Ιδέα, όχι φόβος…

Τώρα ξέρουμε, ο ήλιος μας ανήκει.

 

Όχι! δεν είμαστε ήρωες,

είμαστε στρατιώτες του οχυρού,

στρατιώτες του ήλιου!

1Ο ΓΕ.Λ ΣΕΡΡΩΝ

ΤΣΙΑΜΠΑΚΑΡΗ ΕΙΡΗΝΗ- Β΄ΛΥΚΕΙΟΥ

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ: KITΣΙΟΥ ΕΛΕΝΗ-ΚΑΤΣΑΡΙΔΟΥ ΕΛΕΝΗ

 

 

 

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΜΑΘΗΤΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ «Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ»

ΤΑΙΝΙΕΣ

 

ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΟΙΜΗΣΗΣ

2η ΘΕΣΗ – 2018

 

https://www.youtube.com/watch?v=jcy-Y8tinqs&feature=youtu.be

 

 

1ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ

1η ΘΕΣΗ – 2018

 

https://www.youtube.com/watch?v=j4aiEbJpmfg

 

 

2ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ

2η ΘΕΣΗ – 2018

 

https://www.youtube.com/watch?v=r0a5z4xLdcQ&fbclid=IwAR2a3nljvx173lzEBEJDzH5iglSo7dQedYZDaVYZch5LX_IURa_KZLr3tVQ

 

 

 

 

Post a comment